Gerontologia i opieka nad osobami starszymi

herb SUM b

logo SUM b


   ŚLĄSKI UNIWERSYTET MEDYCZNY
      
w Katowicach

     KSZTAŁCENIE PODYPLOMOWE

 
 

Organizatorem studiów podyplomowych w zakresie : ”Gerontologia i opieka nad osobami starszymi” jest Wydział Nauk o Zdrowiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

Limit przyjęć:
20  osób

Forma studiów:
Studia podyplomowe „Gerontologia i opieka nad osobami starszymi” trwają dwa semestry i obejmują łącznie 750 godzin w tym: 182 godz. wykładów, 28 godz. seminariów 30 godz. ćwiczeń i 510 godz. bez udziału nauczyciela
Słuchacze studiów podyplomowych  będą  uczestniczyć w zajęciach dydaktycznych objętych planem studiów celem uzyskania wymaganych zaliczeń i zdania egzaminów przewidzianych w planie studiów.
Warunkiem ukończenia studiów podyplomowych jest zaliczenie wszystkich zajęć, stosownie do wymogów przewidzianych w programie studiów oraz napisanie i obrona pracy dyplomowej. Po ukończeniu studiów podyplomowych „Gerontologia i opieka nad osobami starszymi” słuchacze otrzymają świadectwo ukończenia studiów podyplomowych wydane przez Władze Wydziału Nauk o Zdrowiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

Koszt studiów:
I rok studiów ( studia trwają 2 semestry) – 2 930,00 zł,
w tym: za semestr zimowy – 1 465,00 zł, za semestr letni – 1 465,00 zł

Zarządzenie Nr 96/2017 z dnia 17.07.2017 r. Rektora Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach w sprawie: wysokości opłat za studia podyplomowe w Wydziale Nauk o Zdrowiu w Katowicach podjęte w roku akademickim 2017/2018.

Wzór umowy o warunkach odpłatności za usługi edukacyjne na studiach podyplomowych w Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach

Regulamin studiów podyplomowych
Regulamin studiów podyplomowych w Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach reguluje  Załącznik nr 1 do Uchwały Nr 58/2013 Senatu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach z dnia 27 lutego 2013 r.

Wprowadzenie
Procesy demograficzne, jakie obserwuje się w skali globu od kilkudziesięciu lat prowadzą do stopniowego starzenia się populacji świata. Procesy te najbardziej nasilone są w krajach o najwyższym stopniu rozwoju i obserwujemy je w Polsce w niewiele mniejszym nasileniu w porównaniu do zmian zachodzących w Japonii, Europie Zachodniej i Ameryce Północnej. Wzmiankowane procesy starzenia się populacji zachodzą pod postacią stopniowego wydłużania się czasu życia ludzi, obniżenia umieralności, co przy zmianach stylu reprodukcji wskutek obniżenia dzietności i przeniesienia rozrodu na późniejszy okres życia nieuchronnie prowadzi do znacznego wzrostu odsetka ludzi starszych w populacji, to znaczy żyjących dłużej niż przyjęta w opracowaniach demograficznych granica wieku 60 lat. Liczba osób w tym wieku aktualnie wynosi na świecie około 600 milionów i wzrośnie według prognoz demograficznych do 2 miliardów w roku 2050. Już dzisiaj Europę zamieszkuje najstarsza populacja świata – co piąty mieszkaniec kontynentu ma więcej niż 60 lat, a do roku 2050 ta liczba ma się podwoić. Wskaźniki starzenia się populacji polskiej są obecnie nieco mniej nasilone niż innych populacji Europy Zachodniej – w roku 2000 16, 5% ludności Polski stanowiły osoby w wieku ponad 60 lat i proces ten będzie się wyraźnie nasilał tak, iż w roku 2015 populacja 60+ będzie stanowić 20% a w roku 2050 aż 36, 5% populacji naszego kraju. Osoby 80-letnie i starsze stanowią już dziś sporą grupę 1, 28 mln obywateli (3, 4% populacji), która w związku z toczącymi się procesami demograficznymi będzie się sukcesywnie zwiększać tak, że do roku 2050 stanowić będzie 2,8 mln mieszkańców kraju (8,5% populacji), pociągając za sobą również konsekwencje w postaci konieczności szerokiego dostosowania struktur świadczeń sektora ochrony zdrowia, opieki zdrowotnej i zabezpieczenia społecznego do typowej dla tego wieku zwiększonej chorobowości. Konieczne staje się zatem tworzenie wyspecjalizowanych kadr pracowników sektora publicznego zatrudnionych zarówno w jednostkach administracji publicznej, odpowiedzialnych za kreowanie lokalnej, narodowej i ponadnarodowej polityki społecznej i ludnościowej tudzież pracowników sektora opieki społecznej, zabezpieczenia społecznego i opieki zdrowotnej. W samym tylko sektorze świadczeń publicznych konieczne staje się budowanie kompetencji i wiedzy szerokiej rzeszy kadr profesjonalnie przygotowanych do pełnienia ról i kreowania zmiany celów aktualnych systemów zabezpieczenia i polityki społecznej oraz ochrony i opieki zdrowotnej tak, by odpowiadały one zapotrzebowaniu specyficznych potrzeb starzejącego się społeczeństwa. Należy się spodziewać, iż w przeciągu najbliższych kilkudziesięciu lat zapotrzebowanie na wyspecjalizowane jednostki i kadrę profesjonalnie przygotowaną do opieki nad osobami starszymi wzrośnie do tego stopnia, iż świadczenia te staną się dominującym typem udzielanych świadczeń zdrowotnych i społecznych. Starzenie się społeczeństw prowadzące do trwałego naruszenia równowagi demograficznej między pokoleniami będzie skutkowało zaburzeniem utrwalonego przez wieki tradycyjnego modelu międzypokoleniowego transferu opieki i wsparcia społecznego. Zaburzenie tradycyjnego modelu rodzin wielopokoleniowych przyczyni się do wzrostu zapotrzebowania na zinstytucjonalizowany sektor wsparcia społecznego obejmujący swoim zakresem szereg świadczeń udzielanych w środowisku lokalnym, indywidualnie i grupowo poszczególnym członkom starzejących się społeczności lokalnych. Publiczne systemy zabezpieczenia i opieki społecznej będą, zatem zmuszone przejąć ciężar odpowiedzialności opiekuńczej, spoczywającej dziś na rodzinach osób starszych. Szacuje się, bowiem, iż wskaźnik tzw. opieki nad rodzicami (ilość osób w wieku powyżej 85 roku życia przypadający na populację w wieku 50-64 lata) wzrośnie z dzisiejszych 12,3 do 26 w roku 2035, a w tym samym czasie przewiduje się, iż wskaźnik potencjalnego wsparcia (stosunek populacji młodych 15-64 lata do populacji 65+) obniży się z 4,9 do 2,75. Przytoczone dane w sposób bardzo przekonujący sugerują konieczność wyznaczania nowych kierunków działania i priorytetów w rodzimym sektorze opieki zdrowotnej i społecznej od modelu ukształtowanego w Polsce na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, tj. z uwzględnieniem potrzeb ówczesnej – młodej populacji o medianie wieku 26 lat (w roku 1950) – w kierunku współczesnych wymogów i oczekiwań społeczeństwa, którego mediana wieku w roku 2050 będzie wynosiła 48 lat.
Skuteczność opieki nad osobami starszymi uwarunkowana jest dobrą współpracą administracji państwowej i samorządowej, różnych sektorów opieki medycznej, instytucji opieki społecznej, stowarzyszeń społecznych oraz rodzin i opiekunów. Warunkiem tej współpracy jest wyposażenie pracowników w niezbędny zakres wiedzy. Szeroko rozumiana gerontologia obejmująca swoim zakresem zarówno kontekst zmian demograficznych i epidemiologicznych jak i towarzyszących im przeobrażeń w sektorze gospodarki, systemach zabezpieczenia społecznego i opieki zdrowotnej, a także kultury i życia społecznego winna stać się jedną z wiodących gałęzi sektora publicznego w przeciągu najbliższych kilkudziesięciu lat. Sama gerontologia kliniczna, jako dziedzina medycyny klinicznej (geriatria) poświęcona profilaktyce, diagnostyce i leczeniu starszych osób została uznana przez Ministra Zdrowia w Rozporządzeniu z 22 grudnia 2003 r. za jedną z sześciu priorytetowych dziedzin medycyny, obok epidemiologii, medycyny rodzinnej, onkologii klinicznej, patomorfologii i rehabilitacji medycznej, co wskazuje na wyraźny wzrost zainteresowania rodzimego sektora opieki zdrowotnej podjęciem przekształcenia aktualnego profilu systemu w kierunku wzrastających potrzeb zdrowotnych populacji starszej. Chorobowość starszych osób charakteryzują, bowiem odrębności w zakresie epidemiologii, symptomatologii, przebiegu, rokowania i leczenia, a także form udzielanych świadczeń, uwzględniających coraz szerszy udział opieki domowej tudzież świadczonej w społecznościach lokalnych. Populację geriatryczną cechuje wysoka zapadalność na różne stany chorobowe, współwystępowanie różnych problemów klinicznych oraz niepełnosprawności. Dużą rolę odgrywają uwarunkowania psychiczne i środowiskowe. Zmianom w sektorze opieki zdrowotnej winny towarzyszyć zharmonizowane przekształcenia w zakresie zabezpieczenia społecznego, administracji publicznej i polityki społecznej prowadzące do pełniejszego dostosowania służb społecznych do zapotrzebowania społecznego.
Celem proponowanych przez nas studiów jest lepsze przygotowanie zawodowe pracowników różnych dziedzin do pełnienia społecznej misji organizacji i realizacji opieki nad osobami starszymi.

Termin rozpoczęcia studiów podyplomowych: nabór otwarty.

Gerontologia i opieka nad osobami starszymi